In 2007 ben ik afgestudeerd aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, na het schrijven van een scriptie over de sociale hiërarchieën binnen het sumo worstelen. Omdat ik al deze kennis toch met de wereld wil delen, is onder de kop ‘Sumo Science’ mijn hele scriptie in leesbare brokken te vinden. Hieronder het zevende deel van een uitleg over de geschiedenis van het sumoworstelen.

Naast de formele regels, ingevoerd door de Ronin Ikazuchi Gondaiyu, kwamen nu de eerste officiële reglementen rond de wedstrijden. Yoshida introduceerde de ringceremonie (dohyo matsuri), waar de hoofdscheidsrechter, in de rol van een Shinto-priester, de ring reinigt. De boogceremonie (yumitorishiki) zou spontaan zijn ontstaan toen de Shogun na een prachtige partij zijn dankbaarheid heeft uitgedrukt door de worstelaar Tanikaze Kajinosuke zijn boog te geven. Deze zou uit vreugde voor het geschenk een spontane dans hebben uitgevoerd, die vandaag de dag nog steeds wordt uitgevoerd. De ring- en boogceremonie zijn vandaag de dag nog steeds zeer belangrijke rituelen binnen het wedstrijdsumo.

Na de Meiji-restauratie van 1868 maakte het sumoworstelen een zware tijd door. De Westerse idealen werden steeds meer nagestreefd en alles wat Japans was kreeg het stempel ‘barbaars’. Minder toernooien werden georganiseerd en vele worstelaars hadden moeite om aan geld te komen . De restauratie was ingeleid door de komst van Commander Perry en zijn handelsschepen. Na een lange isolatie kwamen weer Westerlingen Japan binnen. Deze brachten niet alleen handel mee, maar ook Westerse normen en waarden, waar de Japanse heersers zich graag mee identificeerden. Binnen deze waarden was geen plaats voor het ‘antieke’ sumo.

Naast de problemen rond de ‘verwesterlijking’ van Japan vormden de politieke veranderingen ook een probleem voor sumo. Lokale krijgsheren werden afgezet en de worstelaars konden geen geld meer verdienen door zichzelf als bodyguard te verhuren aan deze krijgsheren. Net als in de 17e eeuw trokken de werkloze worstelaars naar de grote steden en wederom ontstond in de achterbuurten van die steden een illegaal sumocircuit. Een groot worstelaar uit die periode, Takasago, zag de problemen en richtte in 1889 een bond op die later zou uitgroeien tot de Japan Sumo Association (JSA) . Het idee was alle organisatoren en worstelaars bijeen te brengen. Deze moesten allen hun diensten beschikbaar stellen voor de bond en de opbrengsten werden verdeeld over alle leden.

Deze organisatie, die het sumo uit de steegjes haalde waar het weer in beland was en zuiverde van corruptie, deed de wedstrijdsport sumo weer in aanzien stijgen. Het was daarna keizer Meiji zelf die sumo weer definitief op de kaart zette. Op 10 mei 1884 organiseerde de keizer, zelf een fanatiek amateur-worstelaar, een toernooi bij zijn paleis. Na alle politieke sociale veranderingen betekende deze keizerlijke steun een enorme impuls voor het worstelen. Met alle steun van de hoogste macht konden weer vele toernooien worden georganiseerd en sinds keizer Meiji heeft sumo altijd een connectie met de keizerlijke heerschappij gehad .

Lees verder.