In 2007 ben ik afgestudeerd aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, na het schrijven van een scriptie over de sociale hiërarchieën binnen het sumo worstelen. Omdat ik al deze kennis toch met de wereld wil delen, is onder de kop ‘Sumo Science’ mijn hele scriptie in leesbare brokken te vinden. Hieronder het achtste deel van een uitleg over de geschiedenis van het sumoworstelen.

In de eerste helft van de 20^e eeuw werd de regulatie van het professionele sumo verder doorgevoerd. Al tijdens de beginjaren van de heerschappij van keizer Meiji was een systeem van vier toernooien per jaar ingevoerd. Deze toernooien duurden vaak tien of meer dagen, maar men kende geen vaste structuur om een winnaar van het toernooi aan te wijzen. Hiervoor werd het systeem van de rangen en de mogelijkheid om binnen deze rangen op te klimmen, geïntroduceerd.

In 1909  werd in Tokyo het eerste Kokugikan stadion, een nationaal sumostadion, gebouwd. Kokugi betekent nationale sport en kan betekent hal of stadion.

Tijdens de eerste helft van de 20^e eeuw kende de JSA een zware tijd, voornamelijk financieel. Na de opleving van het sumoworstelen onder invloed van de steun van keizer Meiji, nam de belangstelling van het publiek weer af.  Door de bouw van het Kokugikan stadion en tegenvallende bezoekersaantallen, kon het JSA de financiële verplichtingen aan de worstelaars niet meer nakomen, zeker niet nadat het nieuwe stadion twee maal afbrandde. Meerdere stakingen volgden, aangezien de worstelaars geen salaris meer ontvingen van de JSA. De worstelaars hadden geen vakbond, maar wisten zich wel te verenigen voor een staking. Door tussenkomst van de Yokozuna van die tijd werden alle geschillen opgelost en bloeide sumo weer op. Naast de wederopstanding van het geprofessionaliseerde sumo was ook het amateursumo sterk in opkomst in het begin van de 20^e eeuw. Tot het amateursumo worden alle worstelaars gerekend die niet behoren tot de professionele competitie.

De amateurs zijn in te delen in drie groepen. Allereerst de jeugdgroepen met worstelaars van basisscholen en Junior High Schools. De tweede groep was die van de studenten aan de universiteiten; dit was de grootste en populairste groep. In 1936 werd de National Federation of Students’ Wrestling Associations opgericht. Deze federatie organiseerde vanaf dat jaar alle studentenkampioenschappen en heeft veel bijgedragen aan de populariteit van het amateursumo.

De laatste groep zijn de ‘volwassen’ amateurs uit de fabrieksteams en andere enthousiastelingen. Alle drie de groepen strijden in eigen nationale competities. Zij komen elkaar jaarlijks slechts tegen uit op het All Japan Amateur kampioenschap.

Lees verder.